سلام


یه نکته ای بگم که به نظر خیلی بهش اجحاف شد


مسعود دهنمکی را 


اگرچه برخی دوست دشمن و ریاکار و غیر مومنش میدانند. اگرچه او را متهم به مخاطب گول زن  و شهرت طلبی بی نهایت می کنند.اگرچه عکس امروز او را در مقابل بازیگران فیلمش نوعی باز گشت از ارزشهای دهه 60 قلمداد می کنند.
و اگرچه من در مقام نقد این آدم و کارهای او نبوده و نیستم.( ما علوم پزشکی ها را به هنر و مقام شریفش چه کار!!؟؟)


اما 


وقتی رسوایی را میدیدموقتی برای اولین بار در تاریخ سینمای ایران عکس حاج اسماعیل دولابی و میرزا جوا اقا ملکی تبریزی را در خانه شیخ دیدم.
وقتی گشتم و گشتم و هیچ صحنه ای از این تصاویر زیبای فراموش شده در هنر و فرهنگ به غارت رفته مان نیافتم...


دلم سوختـــ


که چرا کسی وقتی کار ارزشمندی می کند که در این وانفسای سینمای ایران عکس علمای اخلاق را بر روی دیوار هک می کندو صحبت هایشان را بر زبان شیخ رسوا شده پاک و بری از گناه جاری می سازد...


از او نه تنها تقدیر نمی شود و نقد منصفانه بر فیلمش را فراموش می کنند
بلکه اکران آن را در شهری که انتظار می رود مهد مبارزه با تحجر گرایی و مبارزه با تعصب و کوته نگری باشد ممنوع می کنند و خاک بر سری هم نثار این مرد می کنند...
خواستم درددلی کرده باشم و از جناب ده نمکی تشکر کنم به خاطر زنده کردن ارزش ها و آغاز جرکتی نو در عرصه سینما...

دهنمکی در کنفرانس خبری گفته:
در سالن سینماها مردم روی زمین می‌نشینند و این فیلم را می‌بینند پس من معتقدم که کار من خوب بوده و موفق از آب درآمده است. البته این فیلم ادای دینی هم به مرحوم میرزا اسماعیل دولابی است که شاید دیگر فرصتی پیش نیاید به او ادای دین کنم. ده‌نمکی ادامه داد: «رسوایی» تمام حرف‌هایی را که بر روی منبر زده می‌شود، به تصویر کشیده است. حالا بعضی‌ها معتقدند که این عبور از خط قرمز است.

 

 

درست بنگریم

همه جانبه بنگریم

نقاط قوت را اول ببینیم

نقاط ضعف را هم باید دید اما

و دیگر هیچ...